Արևմտահայերենից արևելահայերեն․ լեզվական փոխադրություն
Վազգեն Շուշանյանի «Սիրո և արկածի տղաքը» վեպի 1, 2 գլուխներտը փոխադրել արևելահայերեն (9-րդ էջից)։
Ուրի՜շ, ուրիշ էր կյանքը, երբ ես անբան էի…
Հիմա, երբ բոլորի պես ես էլ ստիպված եմ լուրջ ու խոհուն երիտասարդ դառնալ, երբ ապագան իմ ուսերին էլ է ճնշում ու սպառում ուրախությունս, երբ օրերս գետնին են ընկնում աշնանահար տերևների պես, երբ այլևս գիտեմ կյանքի լավն ու վատը, օրը՝ ցեխոտ ու տրտմաբեկ, գիշերը՝ խուլ ու ցավատանջ, քաղաքները՝ գեղեցիկ փողոցներով, երբ ճանաչում եմ, ափսո՜ս, ամեն հաճույք տգեղ ու զզվելի մերկության մեջ, երբ ա՛լ դադարել եմ զգայական ու սիրուն պատանի լինելուց ու չեմ կարողանում նայել աղջիկների աղաչող ու խռովված աչքերին, երբ ա՛լ լիրբ եմ բոլորի պես, լի՛րբ,լի՛րբ, — հիշում եմ անցյալը պայծառ ու լուսաշող և գլուխս թաղած բարձիս մեջ՝ փոքրիկ ու հպարտ տղայի պես, որի սիրտը լցվել է, բայց որ չի ուզում արտասվել:
Ի՜նչ լավ, ի՜նչ լավ էր անցյալը…
Հիշում եմ դառնությամբ ամեն կորսված օր, աչքերս՝ խոնավ, շուրթերս՝ գունատ ու մազերս՝ խառնիխուռն, հենվում եմ կորսված երջանկությանը: Սիրտս ցավում է: Խփում է ամուր՝ նոր վիրավորված անասունի սրտի պես տաք կրծքիս տակ:
Սա պատահում է ինձ հետ ընդհանրապես, երբ անձրևում է առատ ու բարի կաթիլներով իմ բնակված տան կանաչախիտ ու անուշ պարտեզի վրա: Սենյակս նետված է ծառերի մեջ կորած ամառանոցի խորքում: Դռանս առջև վարդենին մագլցում է պատուհանիցս վեր, իսկ հասմիկը մյուս կողմից ճյուղերով բարձրանում է վերին հարկ: Քիչ այն կողմ պատատուկն իր ոստերն է նետում քարե բնի սրտի մեջ իսկ: Երբ անձրևում է, դուռը բացում եմ ու ընկղմվում կիսախարխուլ ու աղքատիկ բազմոցիս մեջ: Ծխամորճս լցնում եմ բնազդաբար ու ծուխն անհագորեն ներս եմ քաշում, ինչպես այն ժամանակ, երբ փողոցի շիլ անբան էի:
Սիրտս ուռչում է, ու շուրթերս շարժվում են ինքնին: Մոլորվում եմ ակնոցներիս հետևից՝ չարտասվելու համար, ու մեծ ճիգով՝ կասկածելի վայրերում սովորած սիրո տխուր եղանակ եմ հիշում ու հետզհետե չարանում աշխարհի դեմ, որ բոլորիս կեղտոտում է:
Չէ՞ որ ծնվում ենք թարմ ու փափուկ, պայծառ ու անուշ աչուկներով, ինչպես ծաղիկը բուսնում է բաց ու բարեբեր հողի խորքում: Մեր շուրթերը մաքուր են, ու մեր թաթիկներն՝ անմեղ: Մեզ ծնողները գուրգուրում են՝ այն, ինչ իրենք կորցրել են, ավա՜ղ, մեր անբծությունն ու շնորհը: Բայց օրերը թավալվում են, ու հասակ ենք առնում ուրախության ու շռայլության, թե չքավորության մեջ,հարուստի ապրանքի, թե խարխուլ խրճիթի սև երդիկի տակ, մեկ է, աշխարհը մեզ կեղտոտում է, ու դառնում ենք անասուն՝ բոլորի պես, գարշ մագիլներով, պատրաստ առաջին իսկ առիթով իրար պատառոտելու:
Ու հիշում եմ… ծխախոտիս գորշ ու ոլորուն ծխի միջից ի՜նչքան սիրելի, անուշ ու սիրուն դեմքեր… Անձրևը հաճախ թրջում էր թշերս, մեր պարտեզի տանձենիները չարչարվում էին տեղատարափի տակ: Ջրիկ դեռ ժամ առ ժամ հասունանում էին, արևի ջերմության մեջ սիրուն, խոշոր ու հյութեղ այս տանձերը… Ի՜նչ առատաձեռն ու գուրգուրալից է բնությունը: Ընկղմվե՜ս նրա խորքն ու անհետանա՜ս: Գլուխդ առած գնա՜ս անծանոթ ու լայն ճանապարհներով, մոռանա՜ս մարդկանց փառքերն ու հարստությունները, ուրախություններն ու ցավերը… Վերադառնա՜ս քո անցյալին,դառնա՜ս նորից անբան, որ չգիտի, թե այսօր որտեղ է գիշերելու…
Այո՜, ի՜նչ հետաքրքիր կլինի, հագնե՜մ բանվորական շապիկ, կապույտ տաբատ, թողնե՜մ այս չար ու շնական գրքերը սեղանի վրա, նամակների այս դեզը, բոլոր այս խելոք ու հին երգերը, դառնա՜մ նորից անբան…
Ընկերներս ու ծանոթներս կարծում են, թե եկ միշտ այսպես լուրջ ու կոճկված, ցուրտ դեմքով ու լռակյաց երիտասարդ եմ եղել, բոլորի պես՝ ակնոցներս աչքերիս, կյանքից հոգնած ու խորամանկ ժպիտ՝ քթիս տակ, դառնության գիծ՝ բերանիս անկյուններում, դատարկ իրերով լի ուսանողական պայուսակ՝ թևիս տակ, ծխամորճը շուրթերիս հաճախ մարած, մեծ քաղաքի ծառուղիներում, ու չար,ու չար, թերի ու շնական կծկումով…
Երբ նստում ենք ուշ գիշերին ընկերներով, կաֆեի մի անկյունում ու շատախոսում մեր օրերի մասին, մեր ժամերի, մեր սիրածների, իմ բաժինն է դառնության խիստ ու կծու խոսքեր ասելը, քրքջալը մարդկանց հիմարության ու ունայնամտության վրա, ծաղրելը սերն ու կանանց և վերջապես անիծելը օրը, որ իր վախճանին է գնում…
Այսուհանդերձ օրերը պարզ ու լուսառատ էին, երբ ես անբան էի, թեև երբեմն ցավի ու տրտմության պահերին, փոքրիկ ու հեզ, զգում էի, որ ապագան պիտի գողանա ինձանից երիտասարդությունս ու գուրգուրանքի ամեն արտահայտություն, ամեն սիրո ծարավ, սիրտս ցավում էր, բայց նորից վազում էր քաղաքից քաղաք ու փողոցից փողոց, անհոգ ու երջանիկ: Դիմագրավում էի ամեն վտանգ ու չէի վախենում ոչ մի կասկածելի վայրից. գյուղ լիներ թե քաղաք՝ անցնում էի հարուստ իմ սրտով մարդկանց նայելով սիրով ու խանդաղատանքով՝ թշվառությանս միջից…
Սիրտս խենթ էր ու հարբած, և շտապում էի կյանքի սիրուն ու լիակրակ հրդեհին, ինչպես ցեցն է գնում բոցին…
Վաղվա մտահոգությունը չէր անհանգստացնում ինձ: Վա՜ղը: Ես ըմպում էի այսօրը մի բաժակ ըմպելիքի պես: Կուրծքս ամուր էր, սիրտս՝ պինդ, ապագան դիմավորելու համար: Թո՛ղ ցավ քաշեն հարուստները: Ամենախենդ օրերիս իսկ պատառ մը հաց գտել եմ միշտ: Չգտնեի՝ կգողանայի:Կգողանայի, ինչպես թռչունները արևի տակ հասուն կեռասներն են կտցնում՝ առանց գողություն արած լինելու հիմար խղճահարության, և օրերը սահում էին…
Իհարկե, ունենում էի փոքրիկ ցավեր: Մարդիկ չար են, քար են նետում անգամ փոքրիկ թռչուններին, բայց սովորել էի չար մարդկանց հետ չար լինել: Չգիտե՞ք՝ ի՜նչ հանգստացնող է չարչարել նրանց՝ վրեժ լուծելու պես:
Հիմա ստիպված եմ կեղծել զգացմունքներս. մարդիկ դատարկ ու սիրուն բառեր ունեն իրենց գիշատիչ ախորժակներն ու ստոր մտադրությունները հագեցնելու համար: Ստի ու կեղծիքի առջև լռում են վատությամբ ու արդարացնում իրենց՝ ասելով, թե քաղաքավարի են:
Քաղաքավարի լինե՜լ՝ այսինքն լռել, երբ մեկի երեսին ուզում ես թքել ճշմարտությունը, բերանիդ անկյուններով ժպտալ, երբ ցանկանում ես հայհոյել ամբողջ ձայնովդ, բարևել մեկին, ում ատում ես…
Այդպես չէր, երբ ես անբան էի: Պատահում էր, որ մեկը որևէ ձևով անարդարացի վարվեր ինձ հետ:Ամբողջ հասակովս կանգնում էի դեմը ու բերանիս տալիս հյութեղ ու համով հայհոյանքներ, որոնց մեծ մասը մոռացել եմ հիմա, ափսո՜ս:
Սկսում ես նրա մորից կամ մորուքից ու վերջացնում իրենց գյուղի էշին ու նրա կնոջն ակնարկելով:Շարունակում ես հայհոյել, եթե տեսնես, որ պաղարյուն է, ավելի ես լկտիանում: Մարդը կատաղում է: Սկսում է ինքն էլ հայհոյել, բայց չի հաջողվում քեզ գերազանցել: Զգում ես, որ զղջում է, մեղմանում ես ու հաղթական գնում ճանապարհովդ՝ փողոցային մի երգ մրմնջալով, որ խոսում է սիրո մասին կամ գինու կամ էլ մի կաֆեի, որ ծխի մեջ խեղդվում է…
Ես եղել եմ այդպիսի կաֆեների դռան առջև, ուշ գիշերներին: Ներսում ջութակի վրա սիրո ցավոտ եղանակներ են նվագում: Գինովցած մարդիկ հայհոյում են՝ համբուրելով փողոցի տխուր աղջիկներին, հետո հանկարծ, չգիտես ինչու, կռվում են կատաղի ու զարհուրելի աչքերով:Աղջիկները փախչում են դուրս:
Մի անգամ արևելյան մեծ քաղաքներից մեկում պատահեց ինձ սա: Նավաստիների որջ էր՝ սեպտեմբերյան անձրևոտ մի գիշեր: Ուրիշ ընկերոջս հետ պարկած էինք շեմի մոտ, ցնցոտիների մեջ ու երջանիկ: Եղանակը, որ նվագում էին, այնքան անուշ ու տխուր էր, որ արտասվում էինք երկուսս էլ: Փոքր էինք: Հազիվ սկսել էինք դողդողալ համբույրի ծարավից: Անուշ աչքերով մի աղջիկ նայում էր ինձ համառորեն: Հանկարծ աղմուկ պայթեց: Գինովցած մեկը դանակ քաշեց ու իր բաժակը խփեց պատին: Նայում էինք հետաքրքրությամբ ու մի քիչ վախով:
Այն աղջիկը, որ ինձ էր նայում, ոտքի էր ելել: Կռիվը մեծացավ: Աղջիկները սկսեցին փախչել: Անուշ աչքերով աղջիկը եկավ ու կանգնեց առջևս: Նայեց աչքերիս երկարորեն ու այնպիսի ջերմությամբ,որ աչքերս խոնավացան: Սկսեցի դողդողալ անհանգստությունիցս ու հուզմունքիցս: Նա դուրս ելավ ու կանչեց ինձ: Արցունքներս թրջում էին թարթիչներս: Շուրթերս դողում էին, ու մարմինս այրվում էր:
— Ի՞նչ կա, — ասացի դողահար ու վախկոտ: — Ե՛կ, — կրկնեց քաղցրությամբ:
Ելա: Ձեռքիցս բռնեց: Փողոցը մութ էր, ու առատորեն անձրև էր գալիս:
— Որտե՞ղ ես քնում, — ասաց ցածր՝ նայելով աչքերիս։ — Այնտե՛ղ, — ասացի մատով ցույց տալով, — այնտե՛ղ… Ի՞նչ կա որ…
Արցունքներս սկսեցին հոսել: Նայվածքս պղտորվեց: Բայց անուշ զգացողություն բարձրանում էր ողնաշարովս ու ողողում մարմինս: Հանկարծ նա բռնեց ինձ երկու բազուկներիցս ու վայրենությամբ համբուրեց բերանս: Կատաղությունն ու ամոթը շարժում էին մարմինս: Չգիտեի՝ ինչու սիրտս ցավում էր: Կռվում էի հուսահատորեն: Նա նորից համբուրեց ինձ իր ջերմ ու լիքը շուրթերով: Սկսեցի հայհոյել արցունքներիս միջից: Ազատվեցի նրա սիրուն թաթերի գուրգուրանքից ու ամբողջ ատելությամբս մի բռունցք հասցրի նրան: Բայց բռնեց ու կարողացավ զսպել ինձ: Նայեց տխրությամբ աչքերիս ու քրքջաց լայն ու զարմանալի ծիծաղով, որից սիրտս արյունեց: — Բո՛ւղ,բո՛ւղ, — մռնչում (մրմնջում) էր:
Փախա առանց հետ նայելու: Կաֆեն խաղաղվել էր, ու անկյունում նորից նվագում էին ցավոտ սիրո եղանակ: Պառկեցի ընկերոջս կողքին, ինչպես շունը, որ անձրևոտ եղանակին համարձակվում է դռան բացվածքից ներս մտնել, ու սիրտս կոտրվեց: Արտասվում էի հեկեկալով ու տառապող թիկունքով…
Իհարկե, չգիտեի՝ ինչու… Ուրիշ, ուրիշ էր կյանքը, երբ ես անբան էի…



