Էլի գարուն կգա, կբացվի վարդը,
Սիրեկանը էլի յարին կմնա:
Կփոխվին տարիքը, կփոխվի մարդը,
Բլբուլի երգն էլի՛ սարին կմնա:
Ուրիշ բլբուլ կգա կմտնի բաղը,
Ուրիշ աշուղ կասե աշխարհի խաղը,
Ինչ որ ե՛ս չեմ ասե — նա՛ կասե վաղը.
Օրերը ծուխ կըլին, տարին կմնա:
Հազար վարդ կբացվի աշխարհի մեջը,
Հազար աչք կթացվի աշխարհի մեջը,
Հազար սիրտ կխոցվի աշխարհի մեջը —
Էշխը կրակ կըլի՝ արին կմնա:
Ուրիշ սրտի համար կհալվի խունկը,
Կբացվի շուշանը, վարդերի տունկը.
Գոզալը լաց կըլի, կընկնի արցունքը —
Գերեզմանիս մարմար քարին կմնա:
1. Անհասկանալի բառերը բացատրի՛ր:
• Բլբուլ – սոխակ
• Էշխ – սեր, սիրո կրակ
• Արին – արյու
• Տունկ – բույսի տնկիներ, ծառերի և ծաղիկների տնկած շիվեր
2. Ի՞նչ կրկնություններ կան բանաստեղծության մեջ՝ բառերի, բառակապակցությունների, հնչյունների: Կրկնությունները ի՞նչ են տալիս բանաստեղծությանը։
• «կմնա» – բանաստեղծության ամեն տողի վերջում կրկնվում է, ընդգծելով անցողիկության գաղափարը։
• «ուրիշ» – ցույց է տալիս ժամանակի փոփոխականությունն ու նորությունների անխուսափելիությունը։
• «հազար» – ընդգծում է կրկնվող իրադարձությունների անսահմանությունը։
• «Աշխարհի մեջը» – ընդգծում է աշխարհի անփոփոխ շրջապտույտը։
Դերը բանաստեղծության մեջ
Կրկնությունները ստեղծում են մեղեդայնություն, ընդգծում են հիմնական մտքերը՝ ժամանակի անցողիկությունը, սիրո հավերժությունը և կյանքի փոփոխականությունը։
3. Ի՞նչ տրամադրություն է արտահայտում բանաստեղծությունը:
Բանաստեղծությունը արտահայտում է անցողիկության ցավ ու սփոփանք՝ ասես համբույրով մխիթարելու աշխարհը։ Այն հիշեցնում է, որ մարդիկ ու ժամանակը մշտապես փոխվում են, սակայն կյանքը իր բնական ընթացքով շարունակվում է։ Երբեմն նորը գալիս է, երբեմն անցյալը մնում է որպես հիշողություն, բայց բլբուլը երգում է նույն երգը, սերը մնում է որպես հավերժ կրակ, և ժամանակը գնում է, այն երբեք չի կանգնում։
4. Ի՞նչ բովանդակություն է արտահայտում բանաստեղծությունը:
Բանաստեղծությունն արտահայտում է կյանքի փոփոխականության, ժամանակի անխուսափելի ընթացքի ու սիրո հավերժության գաղափարը։ Չնայած ամեն ինչ փոխվում է՝ մարդիկ, սերը, ցավը, երգերը, բայց որոշ բաներ անփոփոխ են մնում. սիրո կրակը երբեք չի մարում, արվեստը շարունակում է գոյություն ունենալ, իսկ կյանքը՝ շարունակվել։
Այս ստեղծագործությունը շեշտում է, որ մարդը անցողիկ է, բայց նրա զգացմունքներն ու ստեղծագործությունները կարող են մնալ ու ապրել։