Խոսքերը կորցնում են իրենց արժեքը, երբ դրանք չափազանց շատ են դառնում։ Մենք խոսում ենք՝ լռությունը լցնելու, անհարմարությունից խուսափելու, անկեղծ խոսակցությունից հեռու մնալու համար։ Սակայն ամենածանրն ու ամենակարևորը միշտ մնում է չասված։ Ահա և պատճառը` թե ինչու լռությունը երբեմն ավելի բարձր, քան ցանկացած խոսակցություն։
Այդ լռության մեջ կա չասված կարծիք, չկատարված երազանքներ, վախեր և այլ զգացմունքներ, որոնք իրենց տեղը չեն գտել, որոնք մենք ճիշտ չենք գտել նրանց արտահայտել։ Այն ծնվում է մերձավոր մարդկանց միջև, որոնք դադարում են միմյանց հասկանալ, բայց շարունակում են ձևացնել, թե ամեն ինչ լավ է։ Եվ որքան երկար է ձգվում այդ լռությունը, այնքան ավելի հստակ է դառնում մի միտք՝ որոշ բաներ այլևս հնարավոր չէ փրկել, որովհետև այն պահը, երբ դրանք պետք է ասված լինեին, վաղուց անցել է:
Լռել մենք սովորում ենք դեռ մանկուց․ երբ մեզ ասում են չխոսել, չբարձրաձայնել այն, ինչ կարող է անհարմար լինել ուրիշների համար։ Երբ մենք դեռ փոքր ենք, մենք փորձում ենք խոսել, բայց գալիս է մի պահ, երբ մեր խոսքերն էլ՝ վերածվում են լռության: Այդ ժամանակի ընթացքում լռությունը դառնում է պաշտպանություն՝ վախից, դատապարտումից, չհասկացվելուց։ Այդ լռությունը մենք պահում ենք մեր մեջ, սպասում ենք հարմար պահի, որ արտահայտվել, բայց այդ պահը չի գալիս:
Լռությունը խոսքերից ավելի բարձր է, որովհետև այն չի խաբում։ Խոսքերը կարելի է ընտրել, փոխել, գեղեցկացնել, իսկ լռությունը միշտ բացահայտում է ճշմարտությունը՝ ցավը, դատարկությունը կամ այն զգացումները, որոնց համար բառեր այլևս չեն բավարարում։
Հասմիկ Մելքոնյանի ուսումնական բլոգ 