Այս տարի «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրում նշվում է «Հայ-վրացական հանրակրթական կամուրջներ» նախագծի 16-րդ տարեդարձը։ Ապրիլի 8-12-ը հյուրընկալվել էր Վրաստանի Լագոդեխի քաղաքի «Հերեթի» պատանեկան պարի համույթը՝ մի խումբ սովորողների և ուսուցիչների հետ։
Ապրիլի 8-ին տեղի ունեցավ ողջույնի հանդիպում ու ծրագրի քննարկում։ Հաջորդ օրը կազմակերպվեցին ընդհանուր պարապմունքներ, համատեղ երգի դաս Զենիթ բենդում, շրջայց Հյուսիսային դպրոցում, խոհանոցային ու պարային վարպետության դասեր, ինչպես նաև «Մանդարիններ» ֆիլմի դիտում։
Ապրիլի 10-ին անցկացվեց «Կանաչ օր կրթական պարտեզում» ծառատունկը, որին վրացի սովորողները մասնակցեցին տարբեր դպրոցներում։ Օրվա երկրորդ կեսին եղավ մարզական պարապմունք բասկետբոլի դահլիճում։
Ապրիլի 11-ին այցելեցինք Սուրբ Երրորդություն եկեղեցի, մասնակցեցինք ժամերգությանը և անցկացրեցինք համերգի փորձ։ Քոլեջի վերնատանը կայացավ կլոր սեղան, որտեղ ներկայացվեցին համագործակցության արդյունքներն ու առաջիկա նախագծերը։ Օրը ավարտվեց մեդիաուրբաթ-համերգով։
Ապրիլի 12-ին մեր հյուրերը վերադարձան Լագոդեխի՝ տպավորիչ հիշողություններով։
Սիրոաստվածուհի Աստղիկը լողանում էր Արածանիի ջրերում: Աստղիկը` սիրոաստվածուհին, լողանում էր Արածանիի ջրերում: Հայաստանի ամենամեծլիճ Սևանից սկիզբ է առնում միայն Հրազդանը: Տղան մոտեցավ չարաճճիգեղեցկուհի արքայադստերը: Զորքր պաշարում է երկրիմայրաքաղաք Նինվեն ու սպասում նորհրամանի: Կինը հարևաններին բողոքում է իրոչու փուչ մարդ Նազարից: Նազարիհետկռվող Սաքոն էլ էր այդ հարսանիքում: Արյունոտվում էր զորավարի սիրտը իրհայրենիք Իտալիայի թշվառվիճակից: Ծերունին հաճախ էր իր թոռնիկ Կարոյով հպարտանում:
Հայաստանի ամենամեծ լիճ Սևանից սկիզբ է առնում միայն Հրազդանը: Սևանից, Հայաստանի ամենամեծ լճից, սկիզբ է առնում միայն Հրազդանը:
Միքայելը` ո՞վ, երեկ մեր տանն էր: Տանտիրուհուց` ումի՞ց, հեռագիր էր ստացել: Տղան անհամբեր սպասում էր Սևուկի` ինչի՞ երևալուն: Մայրը որդուց` ումի՞ց, արդեն երկար ժամանակ լուր չուներ: Քուռկիկ Ջալալին արագ մոտեցավ տիրոջը` ո՞ւմ:
Հրազդանը` ի՞նչը, Երևանով է անցնում:
Միքայելը` մեր դպրոցի նախկին ուսուցիչը, երեկ մեր տանն էր:
Տանտիրուհուց` հարևանուհուց, հեռագիր էր ստացել:
Տղան անհամբեր սպասում էր Սևուկի` արագ վերադարձի երևալուն:
Մայրը որդուց` Սամվելից, արդեն երկար ժամանակ լուր չուներ:
Когда Тесей пришел в Афины, вся Аттика была погружена в глубокую печаль. Уже в третий раз прибывали послы с Крита от могущественного царя Миноса за данью. Тяжела и позорна была эта дань. Афиняне должны были каждые девять лет посылать на Крит семь юношей и семь девушек. Там их запирали в громадном дворце Лабиринте, и их пожирало ужасное чудовище Минотавр, с туловищем человека и головой быка. Минос наложил эту дань на афинян за то, что они убили его сына Андрогея.
Теперь в третий раз приходилось афинянам посылать на Крит ужасную дань. Они уже снарядили корабль с черными парусами в знак скорби по юным жертвам Минотавра. Видя общую печаль, юный герой Тесей решил отправиться с афинскими юношами и девушками на Крит, освободить их и прекратить уплату этой ужасной дани. Прекратить уплату можно было, только убив Минотавра. Поэтому и решил Тесей вступить в бой с Минотавром и или убить его, или погибнуть.
Престарелый Эгей не хотел и слышать об отъезде своего единственного сына, но Тесей настоял на своем. Он принес жертву Аполлону-Дельфинию — покровителю морских путешествий, а из Дельф перед самым отъездом был дан ему оракул, чтобы покровительницей в этом подвиге он избрал себе богиню любви Афродиту. Призвав на помощь Афродиту и принеся ей жертву, Тесей отправился на Крит.
Корабль счастливо прибыл к острову Криту. Афинских юношей и девушек отвели к Миносу. Могущественный царь Крита сразу обратил внимание на прекрасного юношу-героя. Заметила его и дочь царя, Ариадна, а покровительница Тесея, Афродита, вызвала в сердце Ариадны сильную любовь к юному сыну Эгея. Дочь Миноса решила помочь Тесею; она не могла и помыслить о том, что юный герой погибнет в Лабиринте, растерзанный Минотавром.
Вечером пробралась Ариадна в подвал, где заперли обреченных, и прошептала Тесею:
— Храбрый Тесей, ты готов вступить в схватку с противником, силы которого не представляешь. Но даже если ты и одолеешь Минотавра, тебе не найти выхода из лабиринта. Еще ни один смертный не выходил из этого запутанного подземелья, построенного искусным Дедалом. Я не хочу твоей смерти. Вот тебе меч и клубок ниток. Привяжи начало нитку входа в лабиринт и иди смело на поиски того страшного места где, обитает Минотавр. Мечом ты сразишь чудовище, а нить приведет тебя назад, к выходу.
Сказав это, Ариадна исчезла так же бесшумно, как и пришла…
Ариадна дала Тесею тайно от отца острый меч и клубок ниток.
Когда отвели Тесея и всех обреченных на растерзание в Лабиринт, Тесей привязал у входа в Лабиринт конец нитки клубка и пошел по запутанным бесконечным переходам Лабиринта, из которого невозможно было найти выход; постепенно разматывал он клубок, чтобы найти по нитке обратный путь.
Все дальше шел Тесей и, наконец, пришел в то место, где находился Минотавр.
С грозным ревом, наклонив голову с громадными острыми рогами, бросился Минотавр на юного героя, и начался страшный бой. Минотавр, полный ярости, несколько раз бросался на Тесея, но он отражал его своим мечом.
Наконец, Тесей схватил Минотавра за рог и вонзил ему в грудь свой острый меч. Убив Минотавра, Тесей по нитке клубка вышел из Лабиринта и вывел всех афинских юношей и девушек.
У выхода их встретила Ариадна; она радостно приветствовала Тесея. Ликовали юноши и девушки, спасенные Тесеем. Украшенные венками из роз, славя героя и его покровительницу Афродиту, водили они веселый хоровод. Теперь нужно было позаботиться и о спасении от гнева Миноса. Тесей быстро снарядил свой корабль и, прорубив дно у всех вытащенных на берег кораблей критян, быстро отправился в обратный путь в Афины. Ариадна последовала за Тесеем, которого она полюбила.
На обратном пути Тесей вышел на берег Наксоса. Когда Тесей и его спутники отдыхали от путешествия, Тесею во сне явился бог вина Дионис и поведал ему, что он должен покинуть Ариадну на пустынном берегу Наксоса, так как боги назначили ее в жены ему, богу Дионису. Тесей проснулся и, полный грусти, быстро собрался в путь. Он не смел ослушаться воли богов. Богиней стала Ариадна, женой великого Диониса. Громко приветствовали спутники Диониса Ариадну и славили пением жену великого бога.
А корабль Тесея быстро несся на своих черных парусах по лазурному морю. Вот уже показался вдали берег Аттики. Забыл Тесей, опечаленный утратой Ариадны, данное Эгею обещание — заменить черные паруса белыми, если он, победив Минотавра, счастливо вернется в Афины.
Эгей ждал своего сына. Вперив в морскую даль глаза, он стоял на высокой скале у берега моря. Вот вдали показалась черная точка, она растет, приближаясь к берегу. Это корабль его сына. Все ближе он. Эгей смотрит, напрягая зрение, — какие на нем паруса.
Нет, не блестят белые паруса на солнце, паруса — черные. Значит — погиб Тесей. В отчаянии Эгей бросился с высокой скалы в море и погиб в морских волнах; лишь его безжизненное тело выбросили волны на берег. С тех пор и зовется море, в котором погиб Эгей, Эгейским. А Тесей причалил к берегам Аттики и приносил уже богам благодарственные жертвы, как вдруг, к ужасу своему, узнал, что стал невольной причиной смерти отца. С великими почестями похоронил тело отца убитый горем Тесей, а после похорон принял власть над Афинами.
Какой фразеологизм пришёл в русский язык из древнегреческой мифологии «Тесей и Минотавр»?
Ариаднина нить или нить Ариадны – способ решения сложной проблемы, путеводная нить. По имени Ариадны, дочери критского царя Миноса, давшей герою Тесею клубок ниток, чтобы он смог найти выход из сложного лабиринта, в котором находился Минотавр.
Тест на проверку:
Какую дань платили афиняне царю Миносу?
Золото и серебро
Отборные воины
7 юношей и 7 девушек
2. Раз в сколько лет афиняне должны были отправлять Миносу свою дань?
Раз в три года
Раз в семь лет
Раз в девять лет
3. Где находился дворец царя Миноса?
На Крите
На Лесбосе
На Хиосе
4. За что Минос наложил на афинян эту ужасную дань?
За то, что они взяли часть его войска и не вернули
За убийство его сына Андрогея
За убийство его жены
5. Под какими парусами афинские корабли шли на Крит?
Под белыми
Под алыми
Под черными
6. Какой богине Тесей принес жертву перед отплытием на Крит?
Афине
Артемиде
Афродите
7. Кем была Ариадна, влюбившаяся в Тесея?
Жрицей Афродиты
Дочерью Миноса
Танцовщицей
8. Что дает Тесею Ариадна, чтобы он смог выйти из Лабиринта?
Факел
Клубок ниток и меч
Светящиеся камушки
9. Что сделал Тесей, чтобы избежать погони Миноса?
Отплыл поздно ночью
Прорубил днища критских кораблей
Воспользовался крылатыми сандалиями
10. Почему Эгей решил, что его сын погиб, и сбросился с горя со скалы?
Ему сообщили об этом гонцы
Ему приснился сон, который он посчитал пророческим
Тесей забыл сменить черные паруса на белые, которые должны были означать, что он жив победил Минотавра
What? You got 100% in the test? I don’t believe you!
He looked completely different – I didn’t recognise him!
You saw a ghost? You’re crazy. I don’t believe in ghosts.
It’s a very strange story, but it could be true, I suppose.
Well, I don’t know the answer, so I’ll have to guess.
Don’t look out of the window – concentrate on your work.
Living on an island in the Pacific Ocean – can you imagine that?
She left without saying goodbye – I wonder why she did that?
It’s a difficult question, so think carefully before you answer.
After twenty minutes, I realised I was in the wrong place!
Lesson 2
The Nature of Curiosity
Curiosity is a driving force behind human progress. From the earliest civilizations to the modern world, it is curiosity that has propelled us to seek new knowledge, explore unknown realms, and challenge our understanding of reality. At its core, curiosity is not just a desire to learn but an intrinsic motivation to understand the world around us. It sparks innovation, fosters creativity, and encourages the pursuit of truth.
However, curiosity is not always straightforward. Sometimes it leads us down paths that are uncertain or even uncomfortable. It can provoke questions that don’t have easy answers, forcing us to confront our own limitations and biases. But it is through this process of exploration and questioning that we expand the boundaries of our understanding.
Curiosity is, in many ways, a paradox. The more we know, the more we realize how much there is to learn. This endless cycle of seeking and discovering is what keeps us intellectually engaged and open to new ideas. It is a fundamental part of what it means to be human. As the philosopher Socrates once said, “The only true wisdom is in knowing you know nothing.” This humility in the face of knowledge is what makes curiosity not just an intellectual pursuit but a deeply philosophical one.
In our increasingly interconnected world, curiosity also encourages empathy. When we seek to understand others’ perspectives and experiences, we break down barriers and build bridges between different cultures, ideologies, and traditions. This global curiosity fosters not just intellectual growth, but also emotional and social understanding.
Therefore, curiosity should be nurtured and celebrated. It is the foundation upon which learning, innovation, and human connection are built. In a world that is often complex and confusing, it is curiosity that provides us with the tools to navigate it.
Վալսը սահուն պտույտներով զուգապար է, որը պարում են 3/4 երաժշտական չափով։ Յուրաքանչյուր տակտում կա երեք հարված, որոնցից առաջինը շեշտված է։ Վալսի ամենահայտնի տարատեսակը համարվում է վիեննական վալսը, որի պատմությունը սկիզբ է առնում 1775 թվականից, թեև վալսի նախատիպեր հիշատակվում են դեռևս XII-XIII դարերում, հատկապես Բավարիայում տարածված «Nachtanz» պարի միջոցով։
Վալսի նախահայրերն են ավստրիական լենդլերը և պրովանսական վոլտան, որոնք նույնպես զուգապարեր են՝ պարում 3/4 չափով։ XIX դարի սկզբին վալսը ձեռք է բերում շեշտված ռիթմ և դառնում է էլեգանտ ու ռոմանտիկ պար։ Յոհան Շտրաուս հայրը և որդին մեծապես նպաստել են վիեննական վալսի տարածմանը՝ ստեղծելով անմոռանալի ստեղծագործություններ, ինչպես օրինակ՝ «Երկնագույն Դանուբը»։
Վալսը նաև դարձել է պաշտոնական պարահանդեսային պար, որը համապատասխանում էր ժամանակի նորաձևությանը՝ նեղ իրանով, լայն փեշերով զգեստներ, որոնք ընդգծում էին պարող կանանց նրբագեղությունը։
Ներկայումս վիեննական վալսը պահպանում է իր ավանդական ձևը՝ ուղիղ կեցվածքով և մշտական աջ ու ձախ պտույտներով։ Ժամանակի ընթացքում ձևավորվել է նաև վալսի դանդաղ տարբերակը՝ առավելապես Անգլիայում, որն անվանում են բոստոնյան վալս, թեև դրա ծագման վերաբերյալ միանշանակ կարծիքներ չկան։
Ինձ ճանաչելը մի քիչ դժվար է, Հասկացեք, էլի, ես մի քիչ բարդ եմ, Քարի պես պինդ եմ, հողի պես փխրուն, Ինչպես չլինի դեռ մի քիչ մարդ եմ։
Ես իմ իշխանն եմ, իմ գլխի տերը, Եվ ինձ թվում է՝ մեծ ու անպարտ եմ, Բայց ինչ-որ չափով և ինչ-որ մի տեղ Դեռ թիապարտ եմ։
Մերթ ոտից գլուխ զարդեր եմ հագնում, Մերթ այնպես անշուք, պարզ ու անզարդ եմ, Մերթ քար ու քարափ, մերթ վայրի խոպան, Մերթ կանաչ անտառ ու ցանած արտ եմ։
Հավիտենության լծորդն եմ անդուլ, Բայց և կարճատև մի ակնթարթ եմ, Փոթորիկներ են եռում հատակիս, Թեև երեսից այսպես հանդարտ եմ։
Կյանքս ավարտելու վրա եմ արդեն, Բայց ինքս, ավա՜ղ, դեռ անավարտ եմ… Ինձ ճանաչելը մի քիչ դժվար է, Հասկացեք, էլի, ի՞նչ արած, մարդ եմ։
1․ Առանձնացրո՛ւ և բացատրիր անհասկանալի բառերը։
Թիապարտ – հնուց բանտարկյալների մի տեսակ, որոնք դատապարտված էին թիով աշխատել նավերում։
2․ Ներկայացրե՛ք բանաստեղծության ասելիքը։
Այս բանաստեղծությունը բացահայտում է մարդու բազմաշերտ, հակասական բնույթը։ Բանաստեղծը փորձում է ներկայացնել, որ մարդ լինելը բարդ ու բազմաշերտ իրողություն է։ Բանաստեղծության գլխավոր ասելիքն այն է, որ մարդը միաժամանակ պարզ և բարդ է, հակասություններով լի։ Եվ ուրիշների կողմից իրեն ամբողջությամբ հասկանալը երբեմն դժվար է, որովհետև նա դեռ ինքն էլ իր էությունը լիովին չի ճանաչել։
3․ Ստեղծագործական աշխատանք՝ ,,Ինձ ճանաչելը մի քիչ դժվար է,,։
Ինձ ճանաչելը մի քիչ դժվար է Ես մի քիչ լուռ եմ, մի քիչ աղմկոտ, Հաճախ ժպտում եմ՝ ներսումս տխուր, Երբեմն վախկոտ, երբեմն խիզախ, Մի պահում վայրկյան, մի պահում դարուր։
Ես երազների ու հիշողության Խառը ճանապարհն եմ՝ փոշոտ, քարքարոտ, Ու թե նայես ինձ միայն աչքերով, Չես տեսնի ներսումս ապրող հուրը՝ ծարավ ու կարոտ։
Ես սիրում եմ մենակ լռությամբ խոսել, Երաժշտությամբ գրել իմ կարոտը, Ինձ ճանաչելը մի քիչ դժվար է, Բայց փորձիր տեսնել ինձ ավելի լավ ներսից՝ Դու կգտնես այնտեղ մարդուն՝ ով ավելի պայծառ է արևի վերջին շողերից։
Բանաստեղծությունում զգացմունքներն անցնում են վիրավորանքից դեպի կարոտ ու սեր։ Սկզբում լիրիկական հերոսը ցավ է ապրում հեգնանքի, նախատինքի ու խիստ վերաբերմունքի պատճառով։ Սակայն այդ խստության մեջ նա նկատում է թաքուն քնքշություն, կարեկցանք ու մտերմություն։ Վերջում տրամադրությունն ավելի մեղմ է՝ սիրո և ցավի խառնուրդով։
Հասմիկ Մելքոնյանի ուսումնական բլոգ 