Արևի մոտ
Մի որբ երեխա՝ ցնցոտիներ հագած, կուչ էր եկել հարուստ տների պատերի տակ: Մեջքը հենել էր մի հարուստ տան պատին և մեկնել էր ձեռքը դեպի մարդիկ: Նոր էր բացվել գարունը, մոտակա սարերը կանաչին էին տալիս, և գարնան անուշ արևը բարի աչքերով էր նայում ամենքին: Մայթերով անցուդարձ էին անում մարդիկ, և ոչ մի մարդ չէր նայում, չէր ուզում նայել խեղճ ու որբ երեխային: Երբ արևը կամաց-կամաց թեքվում էր մոտավոր կանաչ սարերի հետևը, սկսեց փչել մի ցուրտ քամի, և երեխան դողում էր՝ խե՜ղճ ու անտուն:
-Ախ, կարմիր արև, բարի՜ արև, դու էիր միայն ինձ տաքացնում, հիմա ո՞ւր ես գնում, թողնում ես ինձ մենակ՝ այս ցրտին ու խավարին. ես մայր չունեմ. ես տուն չունեմ, ու՞ր գնամ, ու՞մ մոտ գնամ… Վեր առ, տար ինձ քեզ հետ, անու՜շ արև…
Լալիս էր երեխան լուռ ու մունջ, և արցունքները գլոր-գլոր սահում էին նրա գունատ երեսից: Իսկ մարդիկ տուն էին դառնում, և ոչ ոք չէր լսում ու տեսնում նրան, ոչ ոք չէր ուզում լսել ու տեսնել նրան…
Արևը սահեց անցավ սարի մյուս կողմը, և էլ չերևաց:
-Բարի՜ արև, ես գիտեմ, դու գնացիր քո մոր մոտ… Ես գիտեմ, ձեր տունը ա՜յս սարի հետևն է, ես կգամ, կգամ քեզ մոտ, հիմա, հիմա…
Եվ խեղճ երեխան դողալով՝ հարուստ տների պատերը բռնելով, գնա՜ց, գնա՜ց, քաղաքից դուրս ելավ: Հասավ մոտավոր սարին. դժվար էր վերելքը, քարեր ու քարեր, ոտքը դիպչում էր քարերին, խիստ ցավում. բայց նա ուշադրություն չդարձնելով բարձրանում էր անընդհատ:
Մութն իջավ և կանաչ սարը սևերով ծածկվեց: Սարի գլխին փայլփլում էին աստղերը՝ կանչող, գուրգուրող ճրագների պես: Փչում էր սառը, խիստ քամին, որ ձորերի մեջ ու քարափների գլխին վայում էր. երբեմն թռչում էին սև գիշերահավերը, որոնք որսի էին դուրս եկել: Երեխան անվախ ու հաստատուն քայլերով գնում էր վերև, բա՜րձր, միշտ բա՜րձր. և հանկարծ լսեց շների հաչոց, մի քիչ հետո էլ լսեց մի ձայն խավարի միջից.
-Ո՞վ ես, ու՞ր ես գնում:
-Ճամփորդ տղա եմ, արևի մոտ եմ գնում, ասա, ո՞ւր է արևի տունը, հեռու՞ է, թե՞ մոտիկ:
Ճրագը ձեռքին մոտ եկավ մի մարդ և քնքուշ ձայնով ասաց.
-Դու հոգնած կլինես, քաղցած ու ծարավ, գնանք ինձ մոտ: Ի՜նչ անգութ են քո հայրն ու մայրը, որ այս մթանը քեզ ցրտի ու քամու բերանն են ձգել:
-Ես հայր ու մայր չունեմ, ես որբ եմ ու անտեր…
-Գնանք, տղաս, գնանք ինձ մոտ, – ասաց բարի անծանոթը և երեխայի ձեռքից բռնելով՝ տուն տարավ:
Նրա տունը մի խեղճ խրճիթ էր. օջախի շուրջը նստած էին բարի մարդու կինն ու երեխք փոքր երեխաները: Նրա խրճիթին կից մի մեծ բակում որոճում էին ոչխարները: Նա հովիվ էր, սարի հովիվ:
-Սիրելի երեխաներս, ձեզ եղբայր եմ բերել, թող չլինեք երեք եղբայր, լինեք չորս: Երեքին հաց տվող ձեռքը չորսին էլ կտա: Սիրեցեք իրար. եկեք համբուրեցեք ձեր նոր եղբորը:
Ամենից առաջ հովվի կինը գրկեց երեխային և մոր պես ջերմ-ջերմ համբուրեց. հետո երեխաները եկան և եղբոր պես համբուրեցին նրան: Երեխան ուրախությունից լաց էր լինում և նորից լալիս: Հետո սեղան նստեցին` ուրախ, զվարթ: Մայրը նրանց համար անկողին շինեց և ամենքին քնեցրեց իր կողքին: Երեխան շա՜տ էր հոգնած. իսկույն աչքերը փակեց ու անո՜ւշ-անո՜ւշ քնեց:
Երազի մեջ ուրախ ժպտում էր երեխան, ասես ինքն արևի մոտ է արդեն, գրկել է նրան ամուր ու պառկել է նրա գրկում տաք ու երջանիկ: Մեկ էլ սրտի հրճվանքից վեր թռավ և տեսավ, որ արևի փոխարեն գրկել է իր նոր եղբայրներին և ամուր բռնել է մոր ձեռքը: Եվ նա տեսավ, որ արևը հենց այս տան մեջ է, որ ինքը հենց արևի գրկում է…
У солнца
Бедный сиротка в лохмотьях съежился у стены богатого дома. Он прислонился спиной к стене и протянул руку к проходящим мимо людям. Только-только пришла весна, горы покрылись зеленью, и весеннее солнце смотрело на всех добрыми глазами. Люди спешили туда-сюда по тротуару, и ни один не смотрел, не хотел смотреть на бедного сироту.
Когда солнце начало медленно склоняться за близлежащие зелёные горы, подул холодный ветер, и ребёнок дрожал — бедный и бездомный.
— Ах, красное солнце, доброе солнце, только ты меня согревало, а теперь куда ты уходишь, оставляешь меня одного в этом холоде и темноте? У меня нет мамы, нет дома. Куда мне идти, к кому пойти?.. Возьми меня с собой, забери, ласковое солнце…
Ребёнок плакал молча, и слёзы катились по его бледному лицу. А люди возвращались по домам, и никто не слышал и не видел его, никто не хотел слышать и видеть…
Солнце скользнуло и скрылось за горой. И больше не показалось.
— Доброе солнце, я знаю, ты ушло к своей матери… Я знаю, твой дом за этой горой. Я приду, приду к тебе — сейчас, сейчас…
И бедный ребёнок, дрожа, держась за стены богатых домов, пошёл, пошёл, вышел из города. Добрался до горы. Подъём был трудным — камни и камни, ноги сбивались о камни, больно. Но он не обращал внимания и всё поднимался.
Наступила тьма, и зелёная гора покрылась чёрным. На вершине горы мерцали звёзды, как зовущие, ласковые огоньки. Дул холодный, сильный ветер, что выл в ущельях и на обрывах. Время от времени пролетали чёрные ночные птицы, вышедшие на охоту. Ребёнок шёл смело и уверенно вверх, всё выше, всё выше… Вдруг из темноты донёсся собачий лай, а потом — голос:
— Кто ты? Куда идёшь?
— Я путник, иду к солнцу. Скажи, далеко ли дом солнца?
К ребёнку подошёл человек с фонарём и мягко сказал:
— Ты, наверно, устал, голоден и хочешь пить. Пойдём ко мне. Как же так, твои мать и отец оставили тебя в эту тьму и холод?
— У меня нет ни отца, ни матери, я сирота, бездомный…
— Пойдём, сынок, пойдём ко мне, — сказал добрый незнакомец и, взяв ребёнка за руку, повёл в дом.
Дом его был бедной лачугой. Вокруг очага сидели жена доброго человека и трое маленьких детей. Рядом с хижиной, в большом загоне, паслись овцы. Он был пастух, горный пастух.
— Дети мои, я привёл вам брата. Пусть вас будет не трое, а четверо. Рука, дающая хлеб троим, даст и четвёртому. Любите друг друга. Идите, поцелуйте вашего нового брата.
Сначала жена пастуха обняла ребёнка и поцеловала его, как мать. Потом дети подошли и поцеловали его, как брата. Ребёнок плакал от радости и снова плакал… Потом все сели за стол — радостно, весело. Мать устроила им постели и уложила всех рядом с собой. Ребёнок был очень уставшим, он сразу же закрыл глаза и крепко заснул.
Во сне ребёнок улыбался от счастья — будто он уже у солнца, крепко обнял его и лежит у него в объятиях, тёплый и счастливый. И вдруг от радости вскочил — и увидел, что вместо солнца он обнимает своих новых братьев и крепко держит за руку свою новую маму. И понял он тогда: солнце — вот здесь, в этом доме. Он уже в объятиях солнца…
Эссе: Что такое счастье?
Что такое счастье? Этот вопрос волнует человечество веками. Для одних счастье — это богатство и успех, для других — любовь и семья. Но если задуматься глубже, счастье — это тепло. Тепло, которое исходит не от солнца, а от сердца другого человека.
В рассказе Аветика Исаакяна маленький сирота ищет солнце — символ добра, тепла, любви. Он думает, что солнце живёт за горами и стремится дойти до него. На самом деле он ищет не светило, а заботу, понимание, семью. Его путь — это путь каждого из нас, кто когда-либо чувствовал одиночество или отчаяние. А счастье он находит не в небе, а в маленькой хижине, в сердцах простых людей, которые приняли его как родного.
Счастье — это когда тебя любят, когда ты нужен, когда есть кому сказать: «мама», «брат». Счастье — это не вещи, не деньги, а живое тепло — прикосновение руки, добрый взгляд, тёплые слова.
Истинное счастье — это быть рядом с теми, кто делает тебя лучше, кто принимает тебя таким, какой ты есть. Иногда для того, чтобы быть счастливым, нужно всего лишь открыть сердце навстречу другому человеку — как это сделал пастух в рассказе. Ведь солнце живёт не в небе — оно живёт в людях.
Հասմիկ Մելքոնյանի ուսումնական բլոգ 