Մարդասիրությունը միշտ դիտվել է որպես բարձրագույն մարդկային որակ։ Սակայն երբ այն զերծ է բանականությունից և հեռատեսությունից, նույնիսկ բարի նպատակը կարող է վերածվել դժբախտության։ Ավետիք Իսահակյանի պատմվածքում ներկայացված է մի կայսր, որը ցանկացավ լավացնել իր ժողովրդի կյանքը, բայց իր բարի գործը վերածվեց խիստ բռնության։ Այս պատմությունը մեզ ցույց է տալիս, որ ամեն մի որոշում կայացնելոըց առաջ պետք է մտածել երկու անգամ, նույնիսկ եթե այդ որոշումը սրտանց լավն է։
Կայսրը, երջանիկ իր փառքով ու իշխանությամբ, մտահոգվում է ժողովրդի վիճակով և որոշում է նրանց օգնել։ Նրա մտադրությունը սրտանց է՝ թեթևացնել մարդկանց տառապանքը շոգի ժամանակ։ Սակայն այդ մտադրությունը վերածվում է օրենքի, որն իր ճանապարհին կորցնում է բարի նպատակը։ Պաշտոնյաները սկսում են կատարել հրամանը ոչ թե մարդկասիրությամբ, այլ միայն խիստ հրամաններով։ Նրանք զրկում են մարդկանց ազատությունից, պատժում, նույնիսկ սպանում նրանց՝ կայսեր հրամանի անվան տակ։
Այսպիսով, բարի ցանկությունը վերածվում է բռնության, քանի որ այն հիմնված չէր ողջամտության վրա։ Կայսրը չէր պատկերացրել, թե ինչ հետևանքներ կարող է ունենալ իր հրամանը ժողովրդի կյանքի վրա։ Նա փորձեց մարդասիրություն անել առանց հասկանալու ժողովրդի իրական կարիքները։
Պատմությունը հիշեցում է, որ ամեն իշխանությունը, և ցանկացած անհատ պետք է զգուշանա, որ սեփական բարի մտադրությունները չվերածել ուրիշ, ավելի դաժան բանի։ Երբ մարդասիրությունը վերածվում է օրենքի, այն կարող է կորցնել իր բուն էությունը։ Իրական բարությունը չի պարտադրվում՝ այն ծնվում է ներսից, ոչ թե հրամանով։
Իսահակյանը մեզ զգուշացնում է՝ յուրաքանչյուր ղեկավար, ուսուցիչ կամ ծնող պետք է մտածի ոչ միայն այն մասին, թե ինչ է ուզում անել լավի համար, այլև ինչպես է դա անելու։ Միայն այդ դեպքում բարի գործը կդառնա իսկապես բարի և ոչ ցավի աղբյուր։
Այս պատմությունը դաս է բոլոր ժամանակների համար։ Այն ցույց է տալիս, որ բարի ցանկությունները կարող է բերել աղետ, եթե դրանց հետ չլինի խելամիտ մոտեցում։ Մարդասիրությունը արժեք է, որը պահանջում է գիտակցություն, ոչ թե կույր հավատք։ Եթե յուրաքանչյուր մարդ սովորի իր բարիքը անել մտածված, ապա աշխարհում բռնությունը կդադարի դիմակավոր մարդասիրություն լինել։

